Detroit’te Ford için havalar çok ta iyi değildi, satışlar düşmüş, batmanın eşiğine kadar gelmişlerdi. Pazarlama ekibi her gün yeni bir fikir ortaya atıp Ford’un satışlarını arttırmak için uğraşsa da başarılı olamamışlardı. Ta ki akıllarına yarış pistlerinde başarılı olmaları gerektiğini anlayana kadar. Ancak bu sahip olmadıkları bir tecrübe ve bu tecrübe için çokça para ve ellerinde olmayan zamana ihtiyaçları vardı. Şanslarına bu tecrübeye sahip olan bir İtalyan vardı. Ferrari. 

Enzo Ferrari mükemmelin peşinde koştuğundan dolayı batmanın eşiğine gelmişti, buna rağmen üst üste tam 3 kere LeMans’ıkazanmayı başarmıştı. Ford, satın almak için anlaşmayı önerdiğinde tabii ki Enzo kabul etti. 16 milyon dolarlık bir anlaşma yaptılar ve imzaları atmak için 1963 yılında Ford’un avukat ordusu Maranello’yagitti. Her şey çok iyi gidiyordu fakat orada tüm anlaşmayı bozacak bir anlaşma vardı. Enzo, Scuderia Ferrari’yi elinde tutmak istiyordu ancak takımın kontrolü anlaşma ile beraber Ford’un eline geçiyordu, Enzo’nun uzun italyanca hakaretlerinin ardından Ford’un avukatları elleri boş bir şekilde Detroit’e geri döndü. II. Henry Ford bu olanlara o kadar kızdı ki, Ferrari’yi, LeMans’ta yok etmek için talimatı verdi. Bu iş için başlangıçta İngiliz yarış takımını kiraladılar ve çalışmaya hemen başladılar ancak karşılarında bir sorun vardı.

Daha önce 320 km’nin üzerine çıkabilen ve bunu 24 saat boyunca tık demeden yapabilecek bir otomobil yapmaları gerekiyordu. En az 15.000 kez viteş değiştirecek ve 4800 km’yi tam gaz gidecek bir otomobil yapmalıydılar ve sadece 10 ayları vardı. MK1 GT40’ı yaptıklarında kağıt üstünde her şey çok iyi görünüyordu. Sivri burunlu, 101 cm (40 inç) yüksekliği ile aerodinamik bir yapı ve 4.2 litrelik V8 ile bunu yapabileceklerine eminlerdi. Ancak piste çıkana kadar kağıtta yazanlar sadece umutlar ve hayallerdir. Araç çok dengesiz, yüksek hızlarda havalanma, patinaj yapma gibi sorunları vardı. LeMans’a 2 ay kala yapılan 2 aracın 2’si de kaza yaptı. Nihayet, 3 araç yapıp LeMans’a çıkmayı başardıklarında ise ya kaza yaptılar ya da yandılar. Bu durumun üstüne Henry Ford, bir kez daha LeMans’a çıkmaya karar verdi ve bu sefer Carroll Shelby ile anlaştılar. 

Shelby, en iyi adamı Ken Miles ile beraber işe giriştiler. Aracın, aerodinamisini, süspansiyon sistemini, frenleri ve motoru geliştirdiler. Önceki 4.2 litre motorun yerine 7 litrelik V8 koydular ve maksimum hız artık 340’tı. Yüksek hızda ki dengesizliğini ise Miles bir şekilde ehlileştirmişti. 

Bunu da Ford’un, Ar-Ge biriminden destek alarak yaptılar elbette, motoru ve şanzımanı 24 saat boyunca bilgisayar ortamında simüle eden bilgisayar sistemi ile test ettiler. Formula 1’de bu standart ancak 1966 yılında büyücülük gibi bir şey. 

Nihayet 1966 yılında ilk 3 sırayı da GT40’lar almayı başardı ve bunu sonraki 4 yıl daha sürdürmeyi başardılar. Ancak Ken Miles ne yazık ki bunu göremedi. ’66’da ki yarıştan iki ay sonra son tasarladıkları GT40’ı test ederken kaza yaptıve hayatını kaybetti.